Белыя вершы - зiмовыя чары i мроi...

Автор: Ангелина Добровольская

Белыя вершы –
 зімовыя чары і мроі.
Белую песню
 спявае завея сівая.
Тут, у гэтых вулках,
 я сёння згублюся,
 зблукаю.
Тут, у гэтых вулках,
 я зноўку сябе
 адшукаю.
Тут
 зразумею нарэшце,
 чаму я такая…


Белыя дзверы –
 за імі
 зімовыя мроі.
Белыя людзі –
 у вопратках –
 чыстыя душы…
Тут, у свеце гэтым,
 я зноў абяцанне парушу.
Там, у свеце тым, -
 слова,
 урэшце,
 стрымаю…
Толькі…
 як холадна, Божа,
 і як неўтульна…


Душы зблукалыя
 вераць у агеньчык
 надзеі.
Недзе ля сэрца
 цяпельца маленькае
 грэе…
Недзе ля сэрца
 пад сцюжаю зернейка
 спее…
Толькі праз сэрца
 яно прарасці
 не пасмее…


Значыць –
 чакайма вясны
 і расталага снегу,
Весняга сонейка,
 першае смелай крынічкі,
Першага цёплага ветрыку,
 першай нахабнай сінічкі,
Шчырай усмешкі…

…А ведаеш, Божа, –
 я ўсё даравала.